Magdalena Krajewska-Sochala

Jeszcze kilka lat temu media społecznościowe były dodatkiem do codzienności. Dziś dla wielu dzieci i nastolatków stały się jednym z głównych miejsc życia – tam biorą udział w rozmowach, śledzą wiadomości, budują relacje, szukają akceptacji.

Nowe technologie stały się naturalną częścią codzienności dzieci i młodzieży. Smartfon to dziś nie tylko narzędzie do kontaktu, ale źródło nieustannej stymulacji – pełne bodźców, które przyciągają uwagę tak mocno, że trudno się od nich oderwać.

Szkoła bywa dla wielu dzieci miejscem trudnym, ale dla tych, których układ nerwowy pracuje w niestandardowy sposób, może stać się prawdziwą zmorą. Spektrum autyzmu czy ADHD mogą kojarzyć się jako zestaw deficytów, ale nie jest to prawdą.

Nikogo już nie dziwi, że wśród uczniów w jednej klasie znajdują się dzieci, które mają specyficzne trudności w uczeniu się. O ile powszechnie znane jest pojęcie dysleksji czy dysortografii, o tyle zrozumienie, czym są zaburzenia w rozumieniu symboli matematycznych, relacji matematycznych czy w wykonywaniu nawet prostych działań matematycznych, jest dużo bardziej kłopotliwe.

W wielu szkołach, publicznych, specjalnych, prywatnych oraz społecznych na co dzień uczą się dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych, wymagające indywidualnego podejścia i kształcenia specjalnego. Na szczęście prawo oświatowe i system edukacji nie pozostawia takich uczniów samych sobie.

Współczesny haker rzadko przypomina zamaskowanego geniusza w kapturze, który z zawrotną prędkością wpisuje linijki zielonego kodu w ciemnym pokoju. Tak przedstawia nam obraz hakerów kinematografia.

Jeżeli w rozmowie twojego dziecka z kolegą lub koleżanką ze szkoły usłyszysz sformułowania „sofcik” lub „nudeska” to, parafrazując znaną reklamę – wiedz, że coś się dzieje. Te słowa to określenia polskiej młodzieży na nagie zdjęcia, które nastolatkowie robią sobie lub swoim intymnym częściom ciała i przesyłają dalej.

Sztuczna inteligencja coraz silniej wpływa na codzienne funkcjonowanie dzieci i młodzieży, stając się zarówno narzędziem wspierającym proces uczenia się, jak i źródłem nowych wyzwań wychowawczych. Zmienia sposób nauki, komunikację oraz to, jak spędzamy czas wolny.

Sztuczna inteligencja coraz częściej wchodzi w rolę „cichego pomocnika” uczniów – podpowiada, wyjaśnia, a nierzadko także wykonuje zadania domowe za nich. Rodzi to pytanie, które coraz częściej zadają sobie rodzice i nauczyciele, a mianowicie – gdzie przebiega granica między korzystaniem z technologii jako wsparcia edukacyjnego, a jej nadużywaniem, które może osłabiać samodzielność i odpowiedzialność dziecka?

Żyjemy dziś bardzo szybko, dużo szybciej niż poprzednie pokolenia i nie ma dnia, aby ktoś czegoś od nas nie oczekiwał. W tym miejscu umiejętność powiedzenia „nie” to jak supermoc.