Ada Edelman

Wiara w istnienie życia pozagrobowego jest powszechna, a jej korzenie sięgają początków historii ludzkości. Od animizmu (anima – duch, tchnienie, życie), czyli przekonania, że miejsca, zjawiska atmosferyczne, materia ożywiona i nieożywiona, a w szczególności człowiek posiadają esencję duchową, przez kult przodków, po największe religie i spirytyzm, ludzie próbowali wyobrazić sobie świat rzeczywistości niejawnej, a także nawiązać z nim kontakt.

Praktycznie wszystkie duchowe tradycje, bez względu na ich występowanie, posiadają koncept zgodnie z którym istnienie każdej żywej istoty, a przede wszystkim człowieka, zostaje odnotowane w wielkiej Księdze Życia. I tak, w źródłach hinduskich, egipskich, perskich czy w legendach druidów odnajdujemy te same wzmianki o umyśle Boga pamiętającym każdego z nas i znającym wszystkie nasze uczynki.

Mianem orba określa się zazwyczaj małe, kuliste anomalie świetlne widoczne na zdjęciach i filmach. Czy są to drobinki kurzu, światło obiektywu, a może.

Pogląd dopuszczający możliwość przejęcia ciała ludzkiego przez wrogie moce, pragnące sterować jego zachowaniem, był szeroko rozpowszechniony w kulturach starożytnych. Kultura masowa sprowadziła egzorcyzmy do przerażających spektakli, w których ksiądz walczy z demonami.

Przyjmuje się, że intuicja to przejaw nagłego przebłysku, w którym pojawia się np. rozwiązanie nurtującego nas problemu.

Wiara w istnienie duchów jest powszechna i związana bezpośrednio z przekonaniem o „życiu po życiu”, czyli kontynuacji naszej egzystencji po śmierci ciała fizycznego. Nawet kultury pierwotne dokonywały pochówków rytualnych swoich współplemieńców i kultywowały ich pamięć.

Sen, choć jest zjawiskiem powszechnym i fizjologicznie oczywistym, fascynuje ludzkość od zarania dziejów. Sen bowiem odgradza czujny umysł od zewnętrznych bodźców i pozwala zagłębić się w świat żyjący swoim całkowicie odrębnym życiem.

Od zarania dziejów wszystkie kultury, które wykształciły w swoim obrębie tradycję duchową, zakładały, że ów niewidzialny – choć współistniejący z naszym – świat bóstw, duchów natury i innych magicznych stworzeń, bardzo interesuje się rodzajem ludzkim. W zależności od intencji, wyobrażeń i przekonań, wierzono że mistyczne istoty przedostają się do naszego świata, by nas chronić lub przeciwnie – karać srogo za złe postępki.

Od zarania dziejów wszystkie wielkie kultury kreowały swoją wizję duchowego życia po życiu. Łączyło je przeświadczenie, że ludzka natura jest z istoty swej duchowa i nieśmiertelna, a z tej przyczyny śmierć jest tylko przejściem do innej formy istnienia.