Bunt dwulatka

Ocena: 3.68/5 Głosów: 2
Ta treść była już przez Ciebie oceniana!

Od pewnego czasu twoje dziecko najchętniej używa słowa „nie!”. Najczęściej wypowiada je z krzykiem, dodatkowo tupiąc nogami. Kładzie się na chodniku, odmawia wykonywania najprostszych czynności, a ty zachodzisz w głowę, gdzie jest to słodkie maleństwo, które tak niedawno tuliłaś w ramionach.

Dwulatki chętnie sprawdzają granice, do których mogą się posunąć
Dwulatki chętnie sprawdzają granice, do których mogą się posunąć

Wyżej wymienione objawy to nic innego jak tzw. bunt dwulatka. Jest to zachowanie  dziecka mniej więcej w okresie od 18 do 26 miesiąca życia, może jednak nastąpić wcześniej lub później. W tym okresie dziecko odkrywa własną odrębność i tożsamość, którą manifestuje poprzez uporczywe próby postawienia na swoim. Stara się więc sprzeciwiać prawie każdej czynności (nawet takiej, którą lubi) lub wymaga od ciebie wykonania tego, na co ma ochotę. W ten sposób maluch testuje, gdzie jest granica jego zachowania, którą tolerujesz, a dokładnie ile jest w stanie na tobie wymusić. Dlatego krzyczy, płacze, tupie, rzuca się na ziemię, a czasem wręcz próbuje uderzyć.

 

Cierpliwość

W tym okresie twoja cierpliwość jest wystawiona na wielką próbę. Skończyła się bowiem pielęgnacja niemowlęcia, rozwój małego dziecka, zaczęło się prawdziwe wychowanie. Cokolwiek będzie się działo, staraj się nie stracić nigdy cierpliwości i nie daj się wytrącić z równowagi. Jeżeli ci się nie uda - nie przejmuj się zanadto, niewielu rodzicom się to udaje. Ważne, żeby chwile twojego zdenerwowania trwały jak najkrócej i jak najrzadziej.

Pamiętaj też, że bunt dwulatka to znak, że twoje dziecko rozwija się normalnie i prawidłowo. I w zasadzie każde dziecko go przechodzi. Z czasem bunt będzie mijać, a jeżeli zastosujesz odpowiednie metody postępowania, dziecko z powrotem będzie grzeczne, ale bogatsze o wiedzę, którą zdobyło w tym okresie.

 

Co robić?

Przede wszystkim zachować spokój, i:

  • Nie ulegać pod wpływem płaczu czy też krzyków
  • Konsekwentnie podtrzymywać zakazy lub nakazy
  • Przeczekiwać okresy histerii - pokaż dziecku, że nie robią na tobie wrażenia, w domu wyjdź do innego pokoju, przerwij zabawę
  • Chwalić i nagradzać okresy, kiedy dziecko jest grzeczne, kiedy wykona coś bez protestów
  • Cierpliwie tłumaczyć dziecku: że nie zawsze można mieć to, co się chce, dlaczego coś jest zakazane
  • Wciąż okazywać dziecku dużo miłości i akceptacji

Czego nie robić:

  • NIGDY nie stosować przemocy, nawet, jeżeli dziecko będzie próbowało cię uderzyć
  • NIGDY nie wyzywać dziecka, mówić, że jest złym dzieckiem
  • NIGDY nie obrażać się na długo - jeżeli dziecko przeprosi, przyjdzie skruszone, przyjdzie się przytulić - przebaczyć maluchowi, ale wytłumaczyć mu, dlaczego zrobił ci przykrość swoim zachowaniem

Nie przejmuj się innymi ludźmi, jeżeli twoje dziecko zacznie krzyczeć w publicznym miejscu. Nie staraj się wtedy przekupywać go prezentami czy słodyczami. Być może na chwilę dziecko zamilknie, ale w dalszej perspektywie taka metoda tylko pogorszy sprawę.

 

Konsekwencja

Pamiętaj, żeby zachowywać się konsekwentnie. Jeżeli postanowiłaś iść na spacer, zrób to pomimo protestów dziecka. Jeżeli zabroniłaś np. oglądać telewizję, nie łam się pod wpływem tupania. Działaj konsekwentnie w porozumieniu z partnerem. Nawet, jeżeli nie zgadzasz się do końca z zakazem wydanym przez niego, nie kłóć się o to przy dziecku, tylko popieraj decyzje partnera. Czas na spory będzie później. Rodzice muszą stanowić jedność w opozycji do buntu dziecka.

 

Pamiętaj, że to tylko dziecko

Nie traktuj poważnie stwierdzeń dziecka, że cię nie lubi, nie kocha, że nie chce iść do domu, że nie jest zmęczone itd. Nie znaczy to, że masz całkowicie ignorować to, co mówi twoje dziecko. Ale pamiętaj, że to tylko dwulatek, a nie dorosły, który w pełni zdaje sobie sprawę ze swoich słów i czynów.

Tematy: wychowanie

Komentarze