O wychowaniu bezstresowym

Ocena: 4.81/5 Głosów: 2
Ta treść była już przez Ciebie oceniana!

Czy bez zasad i wymagań można wychować szczęśliwe i pewne siebie dziecko, czy raczej zagubionego egoistę?

Dyscyplina nie oznacza, że dziecko jest mniej kochane.
Dyscyplina nie oznacza, że dziecko jest mniej kochane.

Gdy w połowie XX w. amerykański pediatra Benjamin Spock zaczął promować koncepcję wychowania bezstresowego, stawiał na podmiotowość dziecka i szacunek wobec niego, chciał, żeby liczono się z dziecięcymi potrzebami i oczekiwano od dziecka współpracy zamiast bezwzględnego podporządkowania.

Jego idea zyskała ogromną popularność na całym świecie, także w Polsce w latach 90-tych zapanowała moda na wychowanie bez stresu, a rodzice sądzili wtedy, że to cudowny sposób na wychowanie pewnych siebie, przebojowych młodych ludzi.

Dziś bezstresowe wychowanie kojarzy się źle, często słyszymy o nim w mediach w kontekście różnego rodzaju wybryków, w których udział biorą najmłodsi oraz młodzież - wychowani bezstresowo, czyli nieznający norm postępowania, rozwydrzeni i nieposłuszni. Bezstresowe wychowanie jest dziś w powszechnym odbiorze trochę zniekształconą koncepcją Spocka, rozumiemy je jako wychowanie, które nie wykształca u dziecka żadnych zasad ani systemu wartości, polega na odizolowaniu od wszelkich stresujących sytuacji, uleganiu prośbom, braku wymagań i granic, pozwalaniu na niemal wszystko.

Brak zasad i co dalej?

W ten sposób pojmowane wychowanie bez stresu nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Okazało się, że tworzenie sztucznej przestrzeni, w której dzieci nie mają określonych zasad i reguł, a wobec nieposłuszeństwa nie odczuwają żadnych konsekwencji, upośledza ich rozwój społeczny. Zamykając je w hermetycznym środowisku, odbieramy im doświadczenie, które przydaje się w przyszłości, nie pokazujemy i nie uczymy, co jest dobre, a czego robić nie należy. Wychowujemy egoistów, niezaradnych życiowo i zarozumiałych, ale przede wszystkim zagubionych i samotnych.

Dziecko wychowywane bezstresowo:

  • Jest nadmiernie skoncentrowane na sobie
  • Nie potrafi radzić sobie w sytuacjach stresowych
  • Oczekuje od innych uległości, samo nie umie się dostosować, co utrudnia mu funkcjonowanie w społeczeństwie
  • Jest sfrustrowane i nieszczęśliwe, gdy zauważa, że inni ludzie nie spełniają jego życzeń

Rady dla rodziców, czyli jak zachować równowagę między dyscypliną a mądrą miłością:

  • Ustal rozsądne zasady, które będą dotyczyć dziecka, ale również i ciebie.

To ważne, ponieważ dzieci uczą się przestrzegania reguł, widząc, że dotyczą one wszystkich, a konsekwencje ich łamania dotykają również rodziców. Rodzice są wzorem dla dziecka i nie mogą zachowywać się tak, jakby byli ponad zasadami. Dawaj dobry przykład!

  • Bądź konsekwentna w swoich decyzjach.

Jeśli dziecko próbuje wymusić na tobie coś, czego wcześniej mu zabroniłaś, nie ulegaj, nawet gdy kusi cię perspektywa szybkiego rozwiązania problemu (maluch przestanie marudzić). Jeżeli ulegniesz, dziecko to zapamięta, nauczy się, że zasady nie są ważne.

  • Nie lekceważ niewłaściwych zachowań dziecka.

Dzieci czasami potrzebują krytyki, a od rodziców wymaga to mądrego, konstruktywnego formułowania krytycznych uwag. Jeśli maluch cię uderzy, powiedz jasno, że cię to zabolało i że nie wolno bić innych. W przeciwnym razie dziecko nie dowie się, że zrobiło coś złego. Pamiętaj, kary są skierowane przeciw złym zachowaniom, a nie przeciwko dzieciom, mają uczyć, a nie upokarzać. Dyscyplina nie oznacza, że dziecko jest mniej kochane.

  • Nagradzaj wszelkie zachowania, które świadczą o tym, że dziecko przestrzega wcześniej ustalonych zasad.

Nagradzanie motywuje do właściwego postępowania, ale daje też radość i jest powodem do dumy - wystarczy pochwała, pełne uznania, miłe słowo. W nagradzaniu też trzeba być konsekwentnym!

  • Jeśli dziecko jest nieposłuszne, staraj się wytłumaczyć mu swoje racje, wykorzystując proste argumenty, nie krzycz, ale bądź stanowcza.

Pamiętaj, aby podczas dyskusji utrzymywać kontakt wzrokowy z dzieckiem. Taki sposób prowadzenia rozmowy dowartościowuje je i utwierdza w przekonaniu, iż jest dla ciebie ważne.

  • Szanuj swoje dziecko.

Traktuj je poważnie, pamiętaj o jego potrzebach, nie lekceważ jego samopoczucia, pozwalaj dokonywać wyborów. W zamian oczekuj też szacunku dla siebie.

Tematy: wychowanie, karanie dziecka, nagradzanie dziecka, wychowanie bezstresowe

Komentarze