Jak stać się autorytetem dla dziecka

Ocena: 3.14/5 Głosów: 3
Ta treść była już przez Ciebie oceniana!

Kiedyś rodzice często powtarzali swoim pociechom, że dzieci i ryby głosu nie mają. Czy na tym polega budowanie autorytetu? Jak można wzbudzić w dzieciach szacunek do rodziców? W jaki sposób stać się dla malucha prawdziwym autorytetem?

Gdy popełnisz błąd, przyznaj się do niego przed dzieckiem.
Gdy popełnisz błąd, przyznaj się do niego przed dzieckiem.

Pisma dla mam, billboardy na mieście krzyczą hasłami: Kocham - nie biję, Kocham - nie krzyczę. Rodzicom proponuje się różne trendy w wychowaniu dzieci - od bezstresowego podejścia do coraz popularniejszego rodzicielstwa bliskości (z ang. Attachement Parenting). Mało jednak mówi się o sposobach budowania rodzicielskiego autorytetu u dzieci. Jak to zrobić bez użycia przemocy, podniesionego głosu i gróźb?

Małe i starsze dzieci

W przypadku dzieci trzy-, czteroletnich rodzice zwykle nie mają problemów z budowaniem swojego autorytetu. Dla małych dzieci mama i tata to osoby najważniejsze na świecie, co wynika z silnej więzi emocjonalnej, jaka jest między nimi. Trudniej zaczyna się robić później. W miarę dorastania dzieci więcej czasu spędzają w przedszkolach, zerówkach, szkołach, ich kontakt z rówieśnikami jest intensywniejszy - zaczynają porównywać się między sobą i zauważają też, że ich rodzice nie są idealni. Jedni jeżdżą ładniejszym samochodem, inni mają dom z basenem, a jeszcze inni są rodzicami sześciorga dzieci. Dlatego bardzo ważne jest, by dbać o dobrą relację z dziećmi, ponieważ pomaga ona budować rodzicielski autorytet.

Szacunek

Autorytet to coś więcej niż władza. To liczenie się ze zdaniem mamy i taty, szukaniem ich akceptacji. Mimo konkurencji w postaci rówieśników i mediów, które próbują wskazywać już kilkulatkom, co jest dobre, co trzeba lubić i czym się bawić, rodzice nadal mają szansę na pełnienie znaczącej roli w życiu dzieci. Pytanie brzmi - jak to zrobić? Spróbujemy podać kilka sposobów ułatwiających budowanie autorytetu i wzbudzenie szacunku.

  • uczciwość. Nie okłamuj dziecka, bądź wobec niego uczciwa. Jeśli trudno ci powiedzieć maluchowi prawdę, zrób to w sposób, jaki jest w stanie przyjąć, ale nie wolno ci kłamać. Dzieci wyczuwają fałsz na odległość.
  • przepraszanie. Miej odwagę stanąć w prawdzie przed dzieckiem. Gdy popełnisz błąd, przyznaj się do niego, nie odwracaj kota ogonem, mówiąc, że nic się nie stało. Nie usprawiedliwiaj się, tylko poproś o wybaczenie. Nawet małe dziecko umie przebaczyć, poza tym zobaczy, że dorośli też popełniają błędy i umieją się do nich przyznać.
  • konsekwencje. Wyciąganie konsekwencji zamiast klapsów to dużo lepsza i skuteczniejsza metoda wychowawcza. Uczy małego człowieka trudnej sztuki przewidywania.
  • obietnice. Dotrzymuj danego słowa i nie obiecuj, jeśli nie masz zamiaru obietnicy spełnić.
  • wymagania. Stawiając dziecku wymagania, stawiasz je także sobie. Gdy nie przestrzegasz ustalonego prawa, zostaniesz uznany za hipokrytę.
  • problemy dzieci. Codziennie znajduj czas na rozmowę z dzieckiem i wspólną zabawę. Nie oglądaj w tym czasie telewizji, nie czytaj gazety i nie surfuj po sieci. Dziecko zobaczy, że jesteś naprawdę zainteresowana nim i jego sprawami - w razie problemów przyjdzie z nimi do ciebie, a nie do kogoś spoza rodziny.
  • miłość. Okazuj maluchowi uczucia, przytulaj go i mów, że go kochasz i jest dla ciebie ważny. Niech deklaracje mają pokrycie w rzeczywistości.
  • pasje. Pokazując dziecku swoje pasje, możesz skutecznie je nimi zarazić. Wspólna wspinaczka, treningi piłki nożnej, fotografowanie lub muzykowanie pozwoli wam razem spędzać czas, a z upływem lat twoja pociecha będzie mogła ciebie czegoś nauczyć.

Jedność miedzy rodzicami

Dzieci obserwują relacje między rodzicami i jeśli widzą rozdźwięk między nimi, wysyłane sprzeczne komunikaty, tracą do nich szacunek i zaufanie. W sytuacji, gdy jedno z rodziców podważa autorytet drugiego ("Nie pytaj tatę o dinozaury, bo on nic nie wie"), kilkuletni człowiek nie potraktuje poważnie uwag wychowawczych żadnego z rodziców.

Podobnie dziecko wyczuje brak zgodności głoszonych teorii z czynami: jeśli mówisz, że wyrażanie się o kimś źle jest naganne, a potem sama to robisz z przyjaciółką, spodziewaj się, że twoje dziecko też będzie tak postępować.

Nie wobec przemocy

Kiedyś powszechny pogląd mówiący, że autorytet buduje się tylko za pomocą dyscypliny i pełnego posłuszeństwa, podporządkowania się dzieci rodzicom, nie jest w obecnych czasach dominujący. Zastraszając dziecko, dość łatwo można wymusić na nim odpowiednie zachowanie, w ten sposób jednak nauczysz go rozwiązywać problemy poprzez agresję (słowną, psychiczną i fizyczną). Rodzice jednak nie będą cieszyć się podziwem czy szacunkiem, gdyż u dziecka przeważy uczucie lęku, strachu i nienawiści wobec opiekunów. Gdy mały człowiek zacznie dorastać, zechce się wyrwać za wszelką cenę spod dyktatury rodziców. Jeżeli egzekwowanie zasad i dyscyplina nie wiążą się z okazywaniem dziecku miłości, stają się dla młodego człowieka nie do zniesienia.

Tematy: wychowanie, przemoc, autorytet, szacunek

Komentarze