6 mitów o ADHD

Ocena: 5.00/5 Głosów: 1
Ta treść była już przez Ciebie oceniana!

Pomimo coraz większej świadomości społecznej problemowi ADHD ciągle towarzyszy niezrozumienie. Oparta na niewiedzy i stereotypach ocena jest szczególnie krzywdząca dla osób chorych. Mity budowane wokół ADHD sprawiają, że chorzy narażeni są na dodatkowe cierpienia spowodowane brakiem akceptacji ze strony otoczenia, w którym żyją.

W życiu dorosłym pozostają powikłania wynikające z objawów ADHD, takie jak: obniżone poczucie własnej wartości, skłonności do depresji.
W życiu dorosłym pozostają powikłania wynikające z objawów ADHD, takie jak: obniżone poczucie własnej wartości, skłonności do depresji.

1. ADHD to moda, która szybko przeminie

Występowanie tego zaburzenia potwierdzają badania naukowe i obserwacje kliniczne prowadzone od 1902 roku (przez ponad 100 lat). W badaniach konsekwentnie obserwowano występowanie grupy osób charakteryzujących się trudnościami w koncentracji uwagi i/lub kontroli własnej aktywności. Z biegiem czasu zdobywano coraz większą wiedzę na temat przyczyn i objawów ADHD. Występowanie tego zaburzenia jest uwzględniane w międzynarodowej klasyfikacji medycznej ICD-10 i amerykańskiej klasyfikacji medycznej DSM-IV.

2. ADHD wynika ze złego wychowania

ADHD nie wynika ze złego wychowania - u podłoża objawów leżą przede wszystkim czynniki biologiczne (genetyczne i inne wpływające na strukturę i funkcje ośrodkowego układu nerwowego). Jednak praktyki wychowawcze i oddziaływania rodziny w dużym stopniu wpływają na nasilenie objawów dziecka z ADHD i na jego funkcjonowanie w różnych sferach życia społeczno-emocjonalnego.

3. ADHD jest diagnozowane tylko u dzieci

Diagnoza ADHD może zostać postawiona także u osoby dorosłej w przypadku, gdy objawy były obecne przed 7. rokiem życia. Wiele osób nie zostaje zdiagnozowanych do końca życia, a u niektórych diagnoza ADHD jest stawiana, kiedy występowanie tego zaburzenia rozpoznawane jest u ich dzieci. Dla wielu osób dorosłych może się to wiązać z ulgą i zrozumieniem, z czego wynikały ich trudności przejawiane w ciągu życia.

4. Nie ma powodu zajmować się ADHD, skoro objawy z wiekiem się zmniejszają

Pomimo że nasilenie objawów impulsywności-nadaktywności i nieuwagi zmniejsza się wraz z wiekiem, w życiu dorosłym pozostają powikłania wynikające z objawów ADHD, takie jak: obniżone poczucie własnej wartości, skłonności do depresji, uzależnień, problemy w utrzymaniu stałej pracy, trudności w relacjach z ludźmi. W związku z tym niezwykle ważne jest wspierające środowisko (rodziców, nauczycieli, rówieśników) i odpowiednie strategie wychowania i edukacji tej grupy dzieci.

5. Tylko dzieci nadaktywne mogą mieć postawioną diagnozę ADHD

Mimo że objawy nadaktywności i impulsywności najczęściej występują u dzieci z ADHD, zgodnie z amerykańską klasyfikacją medyczną DSM-IV diagnozę tę można postawić również u dzieci przejawiających tylko objawy nieuwagi. Zgodnie z tą klasyfikacją wyróżniamy trzy podtypy ADHD:

  • postać z przewagą nadaktywności-impulsywności
  • postać z przewagą nieuwagi
  • postać mieszaną (objawy nadaktywności-impulsywności i nieuwagi)

6. Farmakoterapia może całkowicie uleczyć dzieci z ADHD

Leki nie leczą ADHD, tylko znacząco obniżają nasilenie objawów w trakcie ich przyjmowania, co pozwala dzieciom lepiej radzić sobie w trudnych dla nich sytuacjach szkolnych i domowych. Faktem jest więc, że dzieci przyjmujące leki na ADHD łatwiej funkcjonują w społeczeństwie.

Jak leczy się ADHD? Tłumaczy psycholog:

 

 

Konsultacja merytoryczna materiału - mgr Małgorzata Gambin, Wydział Psychologii UW

Materiał stworzony w oparciu o materiały edukacyjne dostępne w ramach programu "Dziecko i świat za pan brat"

Tematy: wychowanie, ADHD, objawy ADHD, leczenie ADHD

Komentarze