Aranżacja tarasu

Ocena: 5.00/5 Głosów: 1
Ta treść była już przez Ciebie oceniana!

Nowa aranżacja tarasu nie musi być czasochłonna i skomplikowana. Odpowiednia ekipa budowlana oraz właściwie dobrane materiały sprawią, że remont nie potrwa długo.

Aranżując taras, należy przede wszystkim dostosować projekt do dostępnej powierzchni.
Aranżując taras, należy przede wszystkim dostosować projekt do dostępnej powierzchni.

Wybierając format i rodzaj materiału, bierzemy pod uwagę rozmiar planowanej powierzchni tarasu i jego przeznaczenie. Nawierzchnia ułożona z dużych elementów jest praktyczna i przyjazna wszelkim stojącym na niej meblom. Umiejętne dopasowanie gabarytu płyt do wielkości i kształtu tarasu, może wyeliminować konieczność docinania materiału szlifierką.

Przed przystąpieniem do prac należy wykonać projekt tarasu i właściwie przygotować jego podłoże. Podobnie jak cała nawierzchnia wokół domu, także ta przestrzeń wymaga fachowej realizacji. Najpewniejszym rozwiązaniem jest powierzenie tego zadania rekomendowanej ekipie wykonawczej.

 

Na sucho

Wykonanie tarasu metodą "na mokro" ze względu na cykl poszczególnych etapów pracy, jest czasochłonne. Ta technologia wymaga betonowej wylewki, użycia specjalnych materiałów, klejów i fug, a to z kolei generuje koszty. Montaż płyt czy kostki można wykonać z zastosowaniem technologii "na sucho", czyli na gruncie. Oprócz krótkiego czasu wykonania, ta metoda jest znacznie tańsza od tradycyjnego montażu płytek ceramicznych. Materiały przeznaczone do montażu "na sucho" czy też kostka brukowa posiadają wysoką odporność na mróz. Pod wpływem wilgoci nie tworzą śliskiej nawierzchni, a dzięki wyjątkowo dużej odporności na pęknięcia i kruszenie się, stanowią stabilne i mocne wielofunkcyjne podłoże.

 

Krok po kroku

 

Podbudowa

Szczególnie istotnym etapem tworzenia tarasu jest właściwe wykonanie tzw. podbudowy. Od "fundamentu" tarasu zależy stabilność i trwałość jego nawierzchni. W celu wykonania solidnej podbudowy należy wykonać 8 podstawowych czynności:

  1. W obrębie wytyczonego miejsca z przeznaczeniem na taras ziemny, należy wykonać tzw. korytowanie. Czynność ta polega na dokładnym usunięciu humusu i gruntu rodzimego na głębokość co najmniej 20-30 cm względem planowanego poziomu tarasu.
  2. Za pomocą piasku należy wyrównać powierzchnię gruntu rodzimego. Jednocześnie konieczne jest wykonanie docelowych spadków o kącie nachylenia od 0,5 do 3%. Spadki należy tworzyć w kierunku od budowy na zewnątrz. Na końcu spadku zaleca się zastosowanie drenażu dla odprowadzenia wody deszczowej.
  3. Konieczne jest dokładne zagęszczenie powierzchni wyrównawczej wraz ze spadkami. Czynność tę najlepiej wykonywać za pomocą ubijaka lub specjalnej zagęszczarki. Zagęszczenie podbudowy eliminuje ryzyko zapadnięcia się nawierzchni.
  4. Żeby dobrze zabezpieczyć taras przed nieczystościami, które wraz z parowaniem wody mogłyby wydostać się na powierzchnię, należy zastosować geowłókninę. Układa się ją bezpośrednio na ubitą nawierzchnię. Poszczególne części materiału łączy się na tzw. zakład (najlepiej o szerokości 15-20 cm). Z geowłókniny warto też wykonać kołnierz, który zabezpieczy ściany przed niszczącym działaniem wód opadowych.
  5. Na geowłókninę nakłada się tzw. warstwę odcinającą. Wykonuje się ją z pospółki lub grubego piasku. Grubość warstwy odcinającej powinna wynosić 10-20 cm.
  6. Pojedynczą warstwę podbudowy należy dokładnie zagęścić. Kolejne warstwy podbudowy tworzy się poprzez powtarzanie czynności wysypywania i zagęszczania (patrz 5 i 6). Przygotowaną w ten sposób nawierzchnię odcinającą można obsypać gruntem rodzimym.
  7. Kolejną warstwę nośną podbudowy tworzy się z kruszywa łamanego o uziarnieniu 0-31,5 mm. Zdaniem ekspertów - w zależności od wysokości ostatecznej posadowienia tarasu, możemy zastosować kilka warstw nośnych o grubości 10-20 cm. Należy przy tym pamiętać o dokładnym zagęszczeniu każdej następnej warstwy.
  8. Ostatnią warstwę podbudowy powinna tworzyć niezagęszczona powierzchnia odsiewek kamiennych 0-7 mm. Grubość tej warstwy to około 3-4 cm.

 

Nawierzchnia tarasu

Po zakończeniu prac związanych z podbudową, można od razu przystąpić do wykonania nawierzchni tarasu z wybranych płyt lub kostki. Przy układaniu płyt trzeba pamiętać o zachowaniu między nimi równych odstępów (5-15 mm). Nawierzchnię tarasu warto układać z poziomnicą. Dzięki temu łatwiej jest kontrolować poziom kładzionego materiału. Wszelkie nierówności między elementami najlepiej korygować za pomocą gumowego młotka.

Technologia "na sucho" wymaga, aby impregnacji płyt dokonać jeszcze przed fugowaniem. Pamiętajmy przy tym o podstawowym zabezpieczeniu - używajmy rękawic i okularów ochronnych. Nawierzchnię impregnujemy dwukrotnie, poprzez równomierne rozprowadzenie impregnatu (można użyć pędzla lub spryskiwacza). Jego ewentualny nadmiar usuwamy suchą szmatką.

W technologii tej spoiwem dla płyt i kostki jest drobny piasek płukany 0-2 mm. Piasek za pomocą szczotki należy rozprowadzić po nawierzchni tarasu tak, aby zapełnić nim szczeliny między poszczególnymi elementami. Dla lepszego efektu czynność tę trzeba powtórzyć kilka razy, za każdym razem nanosząc nową warstwę piasku. Po zakończeniu fugowania taras jest gotowy do użytku.

 

A może drewno?

Swoich zwolenników mają również tarasy drewniane. Patio wyłożone drewnem nie nagrzewa się, tak jak tarasy ceramiczne czy brukowe. Przyjemnie jest po nim chodzić boso, a w dodatku znakomicie wygląda w każdym ogrodzie, gdyż w naturalny sposób wtapia się w zieleń. Drewniany taras wznosi się na legarach oraz betonowych słupkach fundamentowych. W zależności od grubości pokrycia, legary rozstawia się co 50 lub 100 cm. Nie mogą one bezpośrednio stykać się z betonem, dlatego trzeba je odizolować warstwą papy lub zamontować w metalowych obejmach. Deski z legarami najlepiej łączyć wkrętami ze stali nierdzewnej lub mosiądzu. Z racji tego, że drewno pod wpływem wody zwiększa swoją objętość, niezbędne jest zachowanie odstępów między deskami. Ich szerokość powinna wynosić 1-2 cm.

Taras zwany też, ze względu na swoją funkcję, letnim salonem, można wykonać z dębu, świerku lub modrzewia. Drewno, aby było odporne na grzyby i bakterie, musi być zaimpregnowane, najlepiej metodą ciśnieniową. Najtrwalsze, a przy tym eleganckie, są gatunki egzotyczne. Najpopularniejsze z nich to bangkirai, massaranduba, teak i merbau. Na rynku dostępne jest również tzw. termo drewno, które poddawane jest termicznej obróbce. Naturalny surowiec jest wygrzewany w temperaturze bliskiej temperatury zapłonu. W takich warunkach ciemnieje i zyskuje bardziej spójną strukturę cząsteczkową.

 

Taras z charakterem

Kiedy przestrzeń obok domu otacza taras, kolejny krok stanowić może jego aranżacja. Podstawową ozdobą tarasu jest materiał, z którego ułożona została jego nawierzchnia. Dostępne na rynku materiały posiadają bogatą paletę barw, kształtów i wzorów. Dodatkowo taras można wzbogacić o elementy użytkowe i ozdobne, reprezentujące różne style. Ratanowe meble, doniczkowe iglaki czy agawy, a do tego bujnie uformowane pnącza dzikiego wina sprawią, że taras nabierze śródziemnomorskiego smaku. Z kolei meble wykonane z egzotycznych gatunków drewna, zestawione z oryginalną roślinnością, orientalnymi figurkami czy podwieszonymi gdzieniegdzie drobnymi dzwoneczkami, nadadzą przestrzeni prawdziwie kolonialny wygląd. Przybrany w kolorowe kapy, eksponujący utrzymane w ludowym charakterze gliniane naczynia i meble z naturalnego drewna oddadzą rustykalny charakter tarasu.

 

Styl tarasu kształtują przede wszystkim materiały, z których został wykonany oraz jego końcowa aranżacja. Jeśli dom jest utrzymany w stylu nowoczesnym, wykończenie patio powinno być surowe, a dekoracje dobierane z umiarem. Jeśli architekt wnętrz zaaranżował dom w swojskiej konwencji, na tarasie znakomicie sprawdzą się materiały imitujące drewno lub ceramikę. Aby podkreślić związek z ogrodem, taras ułożony na poziomie gruntu najlepiej wykonać z materiałów naturalnych, takich jak drewno, granit lub z ich doskonałych imitacji.

 

Na niewielkich tarasach najlepiej prezentuje się jednorodna nawierzchnia o spokojnych wzorach. Dobre efekty daje również połączenie kostki granitowej z klinkierem. Na większych tarasach, o powierzchni 20-30 m², sprawdzą się natomiast płyty chodnikowe ułożone w regularną kratkę, w którą wpleść można paski kolorowej kostki lub posiać trawę. Innym ciekawym rozwiązaniem jest placyk wypoczynkowy z wzorem w części centralnej. Rangę ścieżek prowadzących do "letniego salonu", podkreślą krawężniki w kontrastowym kolorze, które wyniesione ponad powierzchnię uwypuklą jednocześnie kształt rabaty. Na charakter nawierzchni w znacznym stopniu wpływa także sposób ułożenia jej elementów.

Komentarze