Dyschezja – jak pomóc dziecku, jak odróżnić od kolki i kiedy mija?

Ocena: 4.02/5 Głosów: 24
Ta treść była już przez Ciebie oceniana!

Dyschezja niemowlęca pojawia się najczęściej przed 6. miesiąca życia. Napad dyschezji objawia się prężeniem ciała i nagłym płaczem, kończącym się oddaniem prawidłowego stolca. Leczenie dyschezji nie jest konieczne, zaburzenie mija samoistnie. Dyschezja u niemowlaka często bywa mylona z kolką jelitową, jednak kolka występuje zwykle u niemowląt starszych, niepokój i podkurczanie nóżek trwa dłużej i nie jest zakończone defekacją.

Fotolia

Dyschezja – co to jest?

 

Dyschezja niemowlęca jest kwalifikowana jako czynnościowe zaburzenie występujące najczęściej w pierwszych 9. miesiącach życia dziecka. Charakteryzuje się napadowym krzykiem i płaczem niemowlęcia, który poprzedza oddanie gazów lub stolca, zwykle papkowatego.

Wśród przyczyn dyschezji u niemowlaka upatruje się niewykształcenie koordynacji w obrębie mięśni brzucha, które odpowiadają za zwiększenie tłoczni brzucha oraz jednoczesnego rozluźnienia mięśni dna miednicy umożliwiających wypróżnienie.

Tłocznia brzuszna jest rozumiana jako zjawisko zwiększania ciśnienia w jamie brzusznej, które jest konieczne podczas defekacji. Charakterystyczny dla tej dolegliwości jest brak innych symptomów chorobowych towarzyszących momentom niepokoju niemowlaka.  

  

Dyschezja – objawy 

 

Napad dyschezji zwykle wygląda tak samo. Dziecko jest niespokojne, napina się, krzyczy, jego twarz staje się zaczerwieniona. Atak dyschezji trwa to od 10. do 30. minut i kończy się z chwilą oddania miękkiego, papkowatego stolca, określanego jako całkowicie prawidłowy. Defekacja następuje bez jakiekolwiek wysiłku.

Dyschezja jelitowa nie zawsze zakończona jest wypróżnieniem, czasem niepokój poprzedza jedynie oddanie gazów. W pozostałych momentach niemowlę jest spokojne, nie ma problemów z jedzeniem, rozwija się prawidłowo.

Szczególnie niepokojące dla rodziców są napady dyschezji w nocy. Nie należy się tym jednak szczególnie martwić, ponieważ nie powodują one dodatkowych problemów zdrowotnych. Jest to jedynie sposób dziecka na wytworzenie odpowiedniego napięcia mięśni. 

  

Dyschezja – kiedy mija?

 

Dyschezję u niemowlaka rozpoznaje się przed 9. miesiącem życia, choć najczęściej przed ukończeniem 6. miesiąca życia dziecka. Zwykle objawy mijają po 3–4 tygodniach od pojawienia się. Zwykle przed ukończeniem pierwszego roku życia dyschezja mija.

Jest to związane z faktem, iż dziecko opanowało umiejętność odpowiedniego zamykania głośni, która pomaga w zwiększeniu ciśnienia wewnątrzbrzusznego – tłoczni brzusznej. 

 

Dyschezja a kolka – jak odróżnić?

 

Kolka niemowlęca, podobnie jak dyschezja, również jest zaliczana do łagodnych zaburzeń czynnościowych. Niepokój dziecka oraz niedający się ukoić płacz w przebiegu kolki trwa dłużej, zwykle ponad 3 godziny na dobę. Napady występują co najmniej 3 razy w tygodniu oraz trwają ponad 3 tygodnie. Najczęściej mijają między 3. a 6. miesiącem życia.

Przyczyny występowania kolki nie są znane. W leczeniu zaleca się łagodzenie objawów poprzez stosowanie masażu brzuszka dziecka. Zaleca się również eliminację z diety matki mleka krowiego, jaj kurzych, orzeszków ziemnych, orzechów, pszenicy, soi i ryb.

 

Jakie są sposoby na dyschezję niemowlęcą?

 

Nie ma złotej metody na dyschezję u noworodka czy niemowlęcia. Jest to zaburzenie synchronizacji pracy mięśni brzucha z jednoczesnym rozluźnieniem mięśni miednicy. Umiejętność tę dziecko z czasem samo opanuje, ale trzeba mu to umożliwić. Jednym lekarstwem jest cierpliwość.

Przy wystąpieniu dyschezji niemowlęcej należy obserwować, czy dziecko rozwija się prawidłowo, czy obecne są problemy z karmieniem i czy dobrze przybiera na wadze, jest spokojne. Jeśli napady dyschezji będą częstsze bądź pojawią się zaparcia czy inne niepokojące symptomy, warto skonsultować się ze specjalistą, który oceni, czy należy jeszcze odczekać, czy rozpocząć diagnostykę objawów.

 

Dyschezja – jak pomóc dziecku?

 

W dyschezji niemowlęcej nie jest zalecane wspomaganie wypróżnienia przy użyciu leków przeczyszczających w formie syropów ani czopków. Stosowanie leków może spowodować przyzwyczajenie dziecka do wypróżniania się tylko po zastosowaniu medykamentów.   

Dziecko należy otoczyć szczególną opieką, zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa i bliskości. Głaskanie, masowanie czy kołysanie, śpiewanie pomoże uspokoić malucha.

Dyschezja, choć nieprzyjemna dla dziecka i trudna dla rodzica, nie jest dolegliwością zagrażającą zdrowiu. Mija samoistnie po wykształceniu odpowiednich mechanizmów defekacji. Płacz dziecka wynika z niedojrzałości systemu nerwowego. Jedyną radą, której można udzielić rodzicom jest cierpliwość, cierpliwość, dużo cierpliwości.

 

 

Bibliografia:

  1. Kawalec Wanda, Pediatria, wyd. I, Warszawa, PZWL, 2013, ISBN 978-83-200-4309-9
  2. Kryteria Rzymskie IV
  3. https://www.mp.pl/pediatria/artykuly-wytyczne/wytyczne/152965,czynnosciowe-zaburzenia-przewodu-pokarmowego-u-niemowlat-i-malych-dzieci,1
Tematy: dyschezja, dyschezja niemowlęca, dyschezja jak pomóc dziecku, sposoby na dyschezję, dyschezja kiedy mija

Komentarze