Wyznaczanie granic

Ocena: 3.98/5 Głosów: 3
Ta treść była już przez Ciebie oceniana!

Wyznaczanie dziecku granic – co wolno, a co jest zabronione, to trudna sztuka. Tym bardziej, że dorastając dziecko testuje, dokąd te granice sięgają, starając się maksymalnie je naginać. Może więc w ogóle ich nie wyznaczać?

Wychowując dziecko konsekwentnie, nie możesz się uginać na widok jego płaczu
Wychowując dziecko konsekwentnie, nie możesz się uginać na widok jego płaczu

Granice i ich wyznaczanie to prawdziwy wychowawczy trud. Wie o tym każdy, kto musiał czegoś odmówić zapłakanemu maluchowi. I chociaż serce mięknie na widok próśb i płaczu dziecka, to jednak rozum podpowiada, że nie można się uginać.

Znaczenie granic

Dziecko, które ma jasno wyznaczone granice swojego zachowania, czyli co mu wolno, a czego nie, czuje się bardziej bezpiecznie. Wyznaczanie granic nie oznacza ograniczania dziecka. Wręcz przeciwnie - dziecko nie zrozumie bowiem znaczenia wolności, jeżeli nie będzie wiedziało, co oznacza sytuacja, gdy czegoś mu nie wolno. Ponadto większość granic jest ustalana w trosce o bezpieczeństwo malucha, o jego zdrowie i życie.

Czytaj też: Jak mądrze chwalić dziecko 

Kiedy zacząć wyznaczać granice?

Najlepiej od samego początku. Oczywiście zawsze należy brać pod uwagę, ile dziecko jest w stanie zrozumieć z tego, co mu przekazujemy. Ale nawet kilkumiesięcznego niemowlaka można nauczyć, że nie wolno np. gryźć podczas karmienia. Dziecko nie zrozumie słów - ale zrozumie minę, ton, zachowanie. Zrozumie, jeżeli za każdy razem konsekwentnie będziemy na coś nie pozwalać. Nie zawsze, ale po kilku jasnych sygnałach niezadowolenia maluch właściwie odczyta komunikat.

Warto od samego początku uczyć dziecko, że:

  • Są rzeczy, których nie wolno ruszać (przedmioty rodziców, okulary osób dorosłych itd.)
  • Niektórych przedmiotów nie wolno nawet dotykać (piekarnik, żelazko)
  • Nie można krzywdzić innych (ciągnąć za włosy, gryźć, zabierać rzeczy itp.)

Warto także przyzwyczaić dziecko do tego, że płaczem i krzykiem nic na rodzicach nie wymusi. Wtedy dziecko porzuci taką metodę argumentacji.

Czytaj też: co możesz zrobić dziś, by twoje dziecko wyrosło na szczęśliwego dorosłego

Konsekwencja

Kluczem do wszystkiego jest konsekwentne zachowanie rodziców. Tzn. jeżeli czegoś zabraniasz, to nie rób wyjątków i nie zmieniaj zasad. W szczególności nie łam się, gdy dziecko płacze. Jeżeli będziesz zmieniać zasady i reguły, dziecko nie będzie czuło się bezpiecznie, a wręcz przeciwnie, będzie zagubione.

Granice stawiaj w porozumieniu z partnerem. Nie dopuszczaj do sytuacji, gdzie ty czegoś zabraniasz, a twój partner na to pozwala lub odwrotnie. Rodzice w wychowaniu dziecka muszą stanowić jedność, szczególnie, jeżeli chodzi o wyznaczanie granic.

Czytaj też: Jak być konsekwentnym rodzicem 

Próbowanie

Starsze dziecko testuje, gdzie wyznaczone są granice jego zachowania. To właśnie typowy "bunt dwulatka". Dziecko sprawdza, na co może sobie pozwolić, jak daleko sięga jego niezależność, ile może od ciebie wymagać. Pamiętaj, żeby z tej próby sił wyjść zwycięsko, tzn. pokazać dziecku, że w domu to rodzice wyznaczają reguły i zasady, a nie odwrotnie. Nie chodzi o to, żeby pognębić malucha, ale o to, żeby dać mu poczucie bezpieczeństwa. Dziecko musi wiedzieć, że może polegać na waszym zdaniu, że dajecie tak potrzebne dziecku oparcie i wyznaczacie mu drogę, po której będzie iść.

Tematy: wychowanie

Komentarze