Ja swoja pierwszą wizytę u lekarza ginekologa przeżyłam w wieku 19 lat, wcześniej po prostu się bałam i wstydziłam no ale jak już zaszłam w ciążę to nie było innej opcji. Wspominam to tragicznie, nie dość ,że musiałam iść prywatnie do niego na dwie wizyty bo na ubezpieczenie nie chcieli mnie przyjąć tylko kazali czekać 3mc A ja pracowałam i musiałam się wcześniej dostać tym bardziej ,że mam chory kręgosłup i ciężka pracę i bardzo się źle czułam. Lekarz był okropny, opryskliwy, zadumany, niemiły, nic nie chciał wytłumaczyć czy poradzić powiedział coś raz i już nie powtórzył więcej i w sumie nic się nie dowiedziałam co z dzieckiem nawet co mi dolega bo miałam problemy intymne. Kazał! podkreślę kazał się rozbierać i na fotel położyć tak z obrzydzeniem a badał mnie z takim bólem, że się prawie popłakałam. Chciałam się mniej więcej dowiedzieć (po usg) kiedy mogło dojść do zapłodnienia, kiedy mogłam mieć dni płodne bo nie jestem pewna czy dobrze z nimi liczę to krzyknął ,że mam sama sobie to obliczyć. Gdy poszłam odebrać wyniki badan z labolatorium w innej przychodni i gdy przyszłam na druga wizytę to okazało się, że nie dali mi wszystkich wyników a on wpadł w szał, krzyczał na mnie jak to możliwe, niedopuszczalne, tragedia, moja wina. Ale to ta baba mi źle wydała, szkoda,że mnie nie zwyzywał. A najlepsze jest to,że odmówił mi zwolnienia bo niby podstaw do tego nie bylo a ja z chorym kregosłupem w 3 mc ciazy miałam stac na kasie? czy palety rozładowywać? w stresie chałasie i z tym ,że sie fatalnie czuje??? hmm prosto z mostu powiedział daje pani 100 zł to dam pani zwolnienie;/ no wyszłam z gabinetu i powiedziałam,że wiecej nie wróce :( musiałam iść do internisty on mi dał l4 bez żadnego problemu...