Czy temperament, zachowanie i zdolności dziecka zależą od płci?

Dziewczynki więcej mówią i mają bogatsze słownictwo, są spokojniejsze, chętniej wchodzą w relacje. Chłopcy są ruchliwsi, odważniejsi i bardziej zainteresowani światem zewnętrznym. Wiele z tych różnic to jednak nie cechy wrodzone, ale uwarunkowane wychowaniem i "programowaniem" dziecka od najmłodszych lat. Dorośli zwykle traktują dziewczynki łagodniej, od małego więcej i czulej do nich mówią. Zachęcają je do spokojnych i "dziewczęcych" zajęć (rysowania, matkowania lalkom, zabawy w dom). Chłopcom powtarza się, że mają być dzielni i nie płakać, częściej skłania się ich do sportu, rywalizacji, dostają też większe przyzwolenie na okazywanie złości i agresji. Warto uważać, żeby stereotypy dotyczące płci nie przesłoniły nam indywidualności dziecka. Bywa, że chłopiec jest cichy i lubi rysowanie, a dziewczynka rozkręca zegarki i łazi po drzewach.