6 mitów o ADHD
Informacja prasowa
Pomimo coraz większej świadomości społecznej problemowi ADHD ciągle towarzyszy niezrozumienie. Oparta na niewiedzy i stereotypach ocena jest szczególnie krzywdząca dla osób chorych. Mity budowane wokół ADHD sprawiają, że chorzy narażeni są na dodatkowe cierpienia spowodowane brakiem akceptacji ze strony otoczenia, w którym żyją.
1. ADHD to moda, która szybko przeminie
Występowanie tego zaburzenia potwierdzają badania naukowe i
obserwacje kliniczne prowadzone od 1902 roku (przez ponad 100 lat).
W badaniach konsekwentnie obserwowano występowanie grupy osób
charakteryzujących się trudnościami w koncentracji uwagi i/lub
kontroli własnej aktywności. Z biegiem czasu zdobywano coraz
większą wiedzę na temat przyczyn i objawów ADHD. Występowanie tego
zaburzenia jest uwzględniane w międzynarodowej klasyfikacji
medycznej ICD-10 i amerykańskiej klasyfikacji medycznej DSM-IV.
2. ADHD wynika ze złego wychowania
ADHD nie wynika ze złego wychowania - u podłoża objawów leżą
przede wszystkim czynniki biologiczne (genetyczne i inne wpływające
na strukturę i funkcje ośrodkowego układu nerwowego). Jednak
praktyki wychowawcze i oddziaływania rodziny w dużym stopniu
wpływają na nasilenie objawów dziecka z ADHD i na jego
funkcjonowanie w różnych sferach życia społeczno-emocjonalnego.
3. ADHD jest diagnozowane tylko u dzieci
Diagnoza ADHD może zostać postawiona także u osoby dorosłej w
przypadku, gdy objawy były obecne przed 7. rokiem życia. Wiele osób
nie zostaje zdiagnozowanych do końca życia, a u niektórych diagnoza
ADHD jest stawiana, kiedy występowanie tego zaburzenia rozpoznawane
jest u ich dzieci. Dla wielu osób dorosłych może się to wiązać z
ulgą i zrozumieniem, z czego wynikały ich trudności przejawiane w
ciągu życia.
4. Nie ma powodu zajmować się ADHD, skoro objawy z
wiekiem się zmniejszają
Pomimo że nasilenie objawów impulsywności-nadaktywności i
nieuwagi zmniejsza się wraz z wiekiem, w życiu dorosłym pozostają
powikłania wynikające z objawów ADHD, takie jak: obniżone poczucie
własnej wartości, skłonności do depresji, uzależnień, problemy w
utrzymaniu stałej pracy, trudności w relacjach z ludźmi. W związku
z tym niezwykle ważne jest wspierające środowisko (rodziców,
nauczycieli, rówieśników) i odpowiednie strategie wychowania i
edukacji tej grupy dzieci.
5. Tylko dzieci nadaktywne mogą mieć postawioną
diagnozę ADHD
Mimo że objawy nadaktywności i impulsywności najczęściej
występują u dzieci z ADHD, zgodnie z amerykańską klasyfikacją
medyczną DSM-IV diagnozę tę można postawić również u dzieci
przejawiających tylko objawy nieuwagi. Zgodnie z tą klasyfikacją
wyróżniamy trzy podtypy ADHD:
- postać z przewagą nadaktywności-impulsywności
- postać z przewagą nieuwagi
- postać mieszaną (objawy nadaktywności-impulsywności i
nieuwagi)
6. Farmakoterapia może całkowicie uleczyć dzieci z
ADHD
Leki nie leczą ADHD, tylko znacząco obniżają nasilenie objawów w
trakcie ich przyjmowania, co pozwala dzieciom lepiej radzić sobie w
trudnych dla nich sytuacjach szkolnych i domowych. Faktem jest
więc, że dzieci przyjmujące leki na ADHD łatwiej funkcjonują w
społeczeństwie.
Jak leczy się ADHD? Tłumaczy psycholog:
Konsultacja merytoryczna materiału - mgr Małgorzata Gambin,
Wydział Psychologii UW
Materiał stworzony w
oparciu o materiały edukacyjne dostępne w ramach programu "Dziecko
i świat za pan brat"